Lara ve Leon’un Kadim Yemini

Karia’nın kadim gecelerinden biriydi.

Taş sütunların gölgeleri ay ışığıyla uzuyor, tapınağın sessiz avlusunda zaman sanki kendi akışını unutuyordu. Gecenin içinde yalnızca tek bir ses duyuluyordu: Kör ozan RA’nın taş zemine vuran bastonunun ritmik sesi.

RA görmüyordu.

Fakat onun görmeyen gözlerinin ardında, insanların gözleriyle göremediği bir hakikat vardı.

O gece tapınağa gelenler yalnızca bir evliliğe tanıklık etmeyecekti. İki ayrı kader, iki ayrı hayat ve iki ayrı geçmiş, aynı ay ışığının altında tek bir hikâyeye dönüşecekti.

Prenses Lara, babası Bybas’tan miras kalan soyun ve geçmişin simgesi olan tacıyla kutsal alana girdi. Attığı her adım, Karia’nın kadim mirasını taşların üzerine yeniden yazıyor gibiydi.

Karşısında Leon duruyordu.

Onun elindeki yüzük ise başka bir hayatın başlangıcını simgeliyordu. Bekârlığın geride bırakılması, yalnızlığın sona ermesi ve iki insanın kendi kaderlerini ortak bir gelecekte birleştirmesi…

Sonra ay yükseldi.

Artemis’in gümüş ışığı tapınağın taşlarına vurdu.

Hemithea’nın kutsal varlığı, törene görünmeyen bir anlam kattı. Ay ışığının altında Lara ile Leon birbirlerine yaklaştılar.

Yüzükler uzatıldı.

Ve sözler söylendi.

Bu sözler yalnızca iki insanın birbirine verdiği evlilik sözü değildi.

Geçmişi kabul etmekti.

Birbirinin kaderini taşımaktı.

Sevdiğinin yoluna kendi yolunu katmaktı.

Ve geleceği birlikte kurmaya cesaret etmekti.

Kör ozan RA konuştuğunda tapınakta herkes sustu.

Çünkü onun gözleri görmüyordu; fakat sesi, gecenin karanlığından çok daha derin bir yere ulaşıyordu.

Lara’nın gözlerinden süzülen yaşlar ay ışığında parıldadı.

Leon’un elindeki yüzük artık yalnızca bir mücevher değildi.

O yüzük, bekârlıktan evliliğe; yalnızlıktan ortaklığa; iki ayrı yaşamdan tek bir hikâyeye geçişin mührüydü.

Taş sütunlar sustu.

Gece sustu.

Gökyüzü sustu.

Fakat Karia’nın kadim taşları o yemini hafızalarına aldı.

Çünkü bazı yeminler yalnızca insanlar tarafından duyulmaz.

Onlara tanrılar, taşlar, ay ışığı ve zaman da tanıklık eder.

O gece Karia’da iki insan evlendi.

Fakat onların aşkı yalnızca iki kalbin arasında kalmadı.

Ay gökyüzünde yükselmeye devam etti.

Kör ozan RA bastonunu taşlara vurmaya devam etti.

Hemithea’nın kutsal gölgesi tapınağın üzerinde kaldı.

Ve Lara ile Leon’un yemini, gecenin sessizliğinde zamana bırakıldı.

Belki de aşkın en eski sırrı buydu:

Bazı aşklar yaşanır.
Bazı aşklar ise efsaneye dönüşür.